Een boek met een bijzondere titel. Zodra ik het persbericht op mijn (Libelle-)e-mail binnen kreeg, wist ik dat ik dit boek moest lezen. Niet in de laatste plaats omdat zeer recentelijk longkanker erg dichtbij kwam voor mij – met een trieste slechte afloop. Pas na twee maanden kwam ik erachter dat het recensie-exemplaar dat ik had aangevraagd niet was binnengekomen op de redactie. Uiteindelijk kwam deze toch, alweer enkele weken geleden, binnen. En kon in eindelijk beginnen met lezen.

De reden dat deze recensie nu pas online komt, is dat het boek heftig is. Heel heftig. Regelmatig moest ik het boek even wegleggen en slikken. Christoph Schlingensief beschrijft namelijk op een bijzonder persoonlijke manier zijn leven vanaf het moment dat hij ontdekt kanker te hebben tot een jaar na de diagnose. Anderhalf jaar nadat het verhaal eindigt, is Christoph Schlingensief daadwerkelijk overleden.

Zonder je een indringer te voelen in zijn leven, lees je zijn dagboek met al zijn gevoelens en ervaringen tot de weltrusten aan toe. Dat doet hij heel knap. Want het is overduidelijk dat Christoph geen schrijver is, hij is regisseur. Weliswaar bevindt hij zich een zelfde soort segment van creativiteit, het blijft een dagboek.

Het boek staat bomvol met mooie zinnen. En ja, voor de mensen die mij op Twitter volgen: dit is dat boek waar ik het regelmatig op Twitter over had, dat ik met tranen in mijn ogen aan het lezen was en met dus die mooie zinnen.

Een kleine selectie:
    

Ik dank Christoph voor het schenken van inzicht in dit leven. Met zinnen als ‘Ik ben graag op deze wereld. Ik wil graag op deze wereld blijven. Ik wil graag dingen doen op deze wereld‘. Daar ga ik over nadenken. Dat blijft hangen. Helemaal als je deze zinnen in de context plaatst van iemand die nu niet meer leeft.

Christoph krijgt vonkjes van liefde en warmte en zo ben ik mijn omgeving ook gaan zien. Christoph waardeert het leven meer en dankzij hem en zijn dagboek doe ik dat nu ook. Omdat het inderdaad zomaar over kan zijn. Omdat een bijzondere man van 47 inderdaad dus niet meer 63 of ouder kan worden. Omdat dat kan.

Ik dank Christoph Schlingensief voor zijn verhaal. Voor zijn inzichten en prachtige zinnen. En ik dank zijn nabestaanden omdat zij dit dagboek openbaar hebben willen maken.